اينك در آستانه ي ماه هاي لطف و رحمت الهي، ماه هاي سرنوشت ساز رجب و شعبان و ماه مبارك رمضان قرار گرفته ايم كه در هر يك از آنها فرصت هاي مغتنمي براي ما شيعيان وجود دارد. فرصت هايي كه در هر يك از آنها شيعيان-اگر يكپارچه باشند- ميتوانند از خداوند خاتمه ي عصر غيبت و پايان حكومت طاغوتي شيطان بر كره ي زمين را بگيرند. ماه مبارك رجب بهترين فرصت براي "توبه اجتماعي" ما شيعيان به سوي خداست، وقت بازگشت شيعه به آغوش حضرت بقية الله است بازگشت از غفلتي بزرگ كه موجب خانه نشيني پدر مهربان امت حضرت بقية الله ارواحنا فداه شد، بازگشت از غفلتي كه فضاي عمومي جامعه ي تشيع را در بر گرفته و امام عصرعليه السلام را در "اوج تنهايي" و غربت قرار داده است.

يك روز به يكي از ياران دلسوخته خويش فرمود: من خيلي غريب هستم، مردم در يك طرف و من هم در يك طرف، آنها براي خود و من هم براي خود زندگي ميكنم.

آيا براي ما سخت نيست كه اين چنين فرياد غربت او را بشنويم و اجتماعمان همچنان خاموش و خالي از ياد آن امام عزيز، روزها را سپري كند. شيعه آنچنان به زندان "غيبت كبري" خو گرفته و با آن مأنوس شده است كه هيچ تلاش تأثير گزاري براي باز شدن درهاي بزرگ اين زندان انجام نمي دهد. درهايي كه باز شدن آن از عهده ي يك فرد و دو فرد خارج، و بايد همه شيعيان جمع شوند و آن را بگشايند و لذا امام عصر ارواحنا فداه در پيام دلنشين خود فرمودند: اگر شيعيان ما همه با هم، يك دل و يكپارچه شوند و به عهد خود با ما وفا نمايند از سعادت ديدار ما محروم نخواهند شد و زمان اين ديدار هرگز به تأخير نخواهد افتاد. اعتكاف ماه رجب فرصتي است مغتنم براي يك حركت اجتماعي و رسمي جوانان شيفته و دلباخته امام زمان(عج) در بازگشتي دلپذير به سوي امام زمان(عج) در ماهي كه ماه خدا و ماه توبه و طلب مغفرت از خداي مهربان است.

اينك زمان بازگشت به پيام حيات بخش امام مهرباني فرا رسيده كه آن را هزار بار برايمان زمزمه كرده اند و يكپارچگي همه ي شيعيان در لبيك به نداي آن حضرت را رمز ظهور مقدسش قرار داده اند.

در اين اعتكاف بايد با امام عصر خود عهد ببنديم تا جامعه اي را كه با هزاران شعار اقتصادي، بازرگاني، جناحي و سياسي بيهوده ي دنياي امروز پر، و نام امام عصر(عج) در آن به فراموشي سپرده شده، را سرشار از معرفت و آكنده از نام مقدس آن حضرت سازيم و دست ياري آن حضرت را كه يازده قرن است به سوي ما دراز شده، با عشق و محبت قلبي بفشاريم، دعاي عهد بخوانيم و آن حضرت پيمان ببنديم كه ياد او را در جامعه زنده و دلهاي پراكنده شيعيانش را يكپارچه كنيم تا با نيروي عظيم "قطره قطره جمع گردد وانگهي دريا شود" دريايي از عشق و محبت پيش رويش بگذاريم و او را به ميان خود دعوت كنيم تا ديگر نداي غربت او را كه دل سنگ را آب ميكندنشنويم كه: ... اما حتي در دهات دور افتاده هم كسي اجتماعي بر پا نمي كند و مرا نمي خواهد...